De Elfen van het Heldere Licht
Het was stil in het bos. Het enige dat je kon horen, was het zachte tikken van de regendruppels op de bladeren. Aardedonker was het. Op de open plek kon je geen hand voor je ogen zien. Voor de dieren was dat niet erg, want dieren kunnen heel goed in het donker waarnemen! Iedereen had zich verzameld rondom de weide in het bos. Normaal gesproken sliepen de meeste dieren, maar nu waren ze allemaal klaarwakker, omdat de Elfen van het Heldere Licht strakjes zouden neerdalen. Een bijzondere gebeurtenis die nog nooit eerder was voorgekomen. Wanneer de maan éventjes tevoorschijn kwam, zouden de Elfen op een manestraal naar beneden glijden met miljoenen tegelijk.
De Elfen van het Heldere Licht kwamen van een heel ver sterrenstelsel dat Amore heette. Alle dieren waren van hun komst op de hoogte gesteld door de uil, die het nieuws gehoord had van de groene wezens. Dat waren de bomen, struiken en planten. Die hadden het weer vernomen van de wind en deze was geïnformeerd door een manestraal. Zo kwam het dat alle dieren van het bos zich rondom de weide verzameld hadden. Niemand wilde de komst van de Elfen missen.
Muisstil en een beetje gespannen zaten ze bij elkaar. Niemand had een idee wat er precies zou gebeuren en hoe de Elfen eruit zagen. De dieren en de groene wezens voelden zich zeer vereerd, dat hún bos met hún open plek was uitverkoren als aankomstplek van de Elfen.
Eindelijk. Na lang wachten was het zover. Eén manestraal doorkliefde de donkere nacht. Een zacht geklingel werd hoorbaar en zwol aan tot een welluidende melodie. Een gouden muziekstuk met de schoonste klanken leek mee te komen met de manestraal. Miljoenen kleine lichtdruppeltjes dartelden naar beneden. Het was maar goed dat de dieren zulke scherpe ogen hadden, want anders hadden ze niet kunnen zien, dat deze druppels kleine Elfen waren. Prachtig stralende, kleine wezentjes met lichte vleugels van parelmoer. Ze waren bijna doorschijnend en het geklingel van de melodie bleek hun lachen te zijn. Blijkbaar waren ze erg vrolijk en dat werkte aanstekelijk. De dieren en de groene wezens werden er óók blij van. “Als deze mooie Elfen van het Heldere Licht de mensen gaan helpen zich te herinneren wie ze in werkelijkheid zijn, dan moet het echt lukken om van de aarde een paradijs te maken,” fluisterde de uil. Instemmend knikten alle dieren, in hoopvolle verwachting van dat wat komen ging.
Plotseling werd het helemaal stil. De regen was opgehouden en het leek alsof alles zijn adem inhield. Langs de manestraal kwam een druppel naar beneden, die feller scheen dan de andere lichtjes. De Elfen van het Heldere Licht keerden zich vol blijdschap en vreugde om naar de lichtbol, die een plekje vond op een boomstronk. Zo maakte de Elfen Koningin haar entree. Ze glimlachte en straalde zó’n hartverwarmende gloed uit dat het iedereen bijna te veel werd.
Ze begon te spreken:
“Lieve Elfen van het Heldere Licht, lieve groene wezens en lieve dieren. Ik ben blij dat we hier met zijn allen samen zijn. De maan wil ik bedanken, omdat wij haar straal mochten gebruiken om te landen. De wind, omdat zij het nieuws van onze aankomst heeft verspreid. Moeder natuur dank ik, omdat wij van deze prachtige open plek gebruik mogen maken. De aarde bedank ik heel hartelijk, omdat wij mogen helpen met het wakker maken van elk mens. De verwarrende en boosaardige droom waar zij in leven, is bijna voorbij.”
Een zucht van verlichting ging door het bos en de Elfen Koningin vervolgde:
“Een waar gebeurd verhaal wil ik u allen vertellen, zodat iedereen begrijpt wat wij hier komen doen. Miljoenen jaren geleden daalde een groep Elfen met behulp van een lichtstraal naar de aarde af. Net zoals wij nu gedaan hebben. Zij kwamen ook van Amore, een heelal hier heel ver vandaan, waar alleen maar liefde bestaat. De Elfen van Heldere Licht wisten dat ze op Amore op een wereld van liefde woonden, maar vroegen zich af hoe het was om zonder deze liefde te leven; ze kenden de keerzijde van liefde niet. Zoals je de dag alleen maar goed kent, wanneer je óók weet wat de nacht is. Omdat ze nieuwsgierig waren naar de andere kant van de liefde, kwamen ze naar de aarde.
Deze Elfen verspreidden zich over de planeet en veranderden zichzelf in de loop der tijd in mensen. Net zoals een rups zichzelf in een vlinder kan omtoveren. De Elfen werden mensen en gingen spannende avonturen beleven op de aarde. Helaas zijn ze in het vuur van het spel van hun avontuur al miljoenen jaren geleden vergeten, dat ze in wezen Elfen van het Heldere Licht zijn. Wij gaan hen helpen zich hun ware aard te herinneren.”
Qana, een van de kleine Elfen, luisterde met geopende mond naar dat wat de Elfen Koningin vertelde. Haar naam Qana betekende “Machtig”; het was de eerste keer dat ze meeging op zo’n belangrijke missie. Ze was nerveus en deed erg haar best om het allemaal te volgen. Ze trilde met haar vleugels, zodat er een zacht belletje klonk. Dat was het teken dat je een vraag wenste te stellen.
“Wat wil jij vragen Qana?”, vroeg de Elfen Koningin.
“ Ik ben nu voor het eerst afgedaald op een manestraal naar de aarde en ik vind het erg leuk dat ik hier ben. We hebben op de sterrenschool les gehad over deze reis naar de aarde, maar ik wil graag nog even weten hoe het nu precies zit. Waarom is een aantal Elfen ooit aan deze reis begonnen?”
“De Elfen zijn aan dit avontuur begonnen, omdat ze wilden weten hoe het echt voelt om liefde te zijn en dat kan alleen maar als je weet wat de keerzijde daarvan is. Zij besloten om een planeet te scheppen, waar ook de keerzijde van liefde zou kunnen bestaan en dat was de aarde. De Elfen daalde vanuit Amore af naar deze planeet en daar toverden zij pijn en eenzaamheid, woede en verdriet en nog veel meer tegenpolen van de oceaan van liefde zoals zij die kenden van Amore. De Elfen van het Heldere Licht zijn wezens van liefde en ze wilden op deze manier voelen en te weten komen wie ze écht in werkelijkheid zijn. Er zijn helaas veel van deze Elfen verloren geraakt, want ze zijn gaan geloven dat ze mensen zijn in plaats van Elfen en dat de door henzelf getoverde harde, chaotische en boosaardige wereld de echte werkelijkheid is.”
Alle dieren zaten met gespitste oren te luisteren. Zou het daarom zijn, dacht de uil, dat de mens de natuur zo’n geweld aandoet, omdat hij niet meer weet dat hij oorspronkelijk een Elf van liefde was? Hij vond deze gedachte erg boeiend. De Elfen Koningin glimlachte naar de vogel. Het leek alsof ze zijn gedachten had gelezen, want ze zei: “Dank u wel, wijze uil. Het klopt precies wat u denkt. Omdat ze niet meer weten wie ze zijn, blijven ze zichzelf, elkaar en de aarde geweld aan. De Elfen zijn verstrikt geraakt in hun eigen schepping. Hun echte innerlijke zelf is een lichtdruppel, net zoals die van ons. Een prachtige lichtdruppel vol onvoorwaardelijke liefde, gevuld met scheppende vermogens.
De meeste mensen weten echter niet meer wie ze in wezen zijn en dat ze een droomwereld om zich heen getoverd hebben om via de weg van de donkere keerzijde de liefde opnieuw en meer kompleet te ervaren. Een lange tijd achtereen daalden steeds opnieuw Elfen van het Helder Licht vanuit Amore naar de aarde, om de mensheid te helpen wakker te worden. Maar de droomwereld leek zó verschrikkelijk echt, dat de Elfen toch steeds weer verstrikt raakten in hun droom en hun herinnering aan wie ze echt zijn, opnieuw kwijtraakten. Veel lichtdruppels van het sterrenstelsel van Amore geloofden er niet meer in en dachten dat het aardse avontuur was mislukt. Maar niets is minder waar. Gelukkig is er nu eindelijk een groot ontwaken aan de gang en steeds meer Elfen beginnen wakker te worden en zich hun ware aard te herinneren. Opnieuw komen er weer Elfen van Amore om de mensen daarbij te helpen, maar dit keer op een andere manier.”
De ogen van de uil rolden ernstig rond, terwijl hij diep nadacht. Hij begreep het nog niet helemaal maar wilde dat wél, want hij was de aangewezen vogel om alle andere dieren en ook de groene wezens uit te gaan leggen wat er zou gebeuren op aarde. Dan moest hij het toch eerst zelf goed begrijpen. Hij schudden zachtjes met zijn veren, want hij had gezien dat de Elfen dat ook deden als ze een vraag wilden stellen. De Elfen Koningin keek de uil aan en van haar zachte en warme blik werd hij een beetje verlegen.
De vogel schraapte zijn keel en vroeg: “Geachte Koningin, ik ben maar een simpele uil, maar ik heb een vraag. Als nu, zoals u zegt, elk mens een Elfenwezen van liefde is, waarom is er dan zoveel ellende op de aarde?”
“Omdat bijna niemand meer weet, wie hij in werkelijkheid is. De Elfen hier op aarde zijn gaan geloven, dat zij de mens in de boosaardige droom Zíjn in plaats van de Schepper van deze droom. Het is van belang dat zij zich weer bewust worden van wie ze echt van binnen zijn, een Lichtdruppel vol Liefde, zodat zij de wereld van daaruit kunnen omtoveren van een wereld vol narigheid in een hemels paradijs.”
Het was even helemaal stil op de open plek. Hoop gloorde er in de harten van de dieren en de groene wezens. Zou dit het antwoord zijn op al hun gebeden? Zou het dan werkelijk waar zijn dat het paradijs de aarde naderde, omdat de mensheid zich bewust ging worden van haar ware aard?
De uil besloot dat hij alles wat hij gehoord had, zou doorgeven aan alle dieren en groene wezens die de aarde bevolkten. De vogel zou de hulp van de wind vragen om tot in alle streken iedereen te vertellen over de aankomende nieuwe tijd, waarin de mensen echt wakker gingen worden.
Plotseling, alsof het afgesproken was, stegen alle Elfen op en verwijderden zich van de aarde. De uil volgde hen en vloog zo hoog hij kon. De lichtdruppels verspreidden zich over alle werelddelen. Daar waar het dag was, wachtten de Elfen op de wolken, totdat het zover was dat zij de mensen ’s nachts in hun dromen konden benaderen.
De uil die goed oplette, zag ook Qana weggaan en hij ging haar achterna. Na een tijdje daalde ze af naar een donker huis waar een mens lag te slapen. De vogel ging op een tak zitten dicht bij een raam, zodat hij alles goed kon zien. Qana naderde deze slapende mens en de uil zag dat zij heel voorzichtig bij een oor ging zitten en zachtjes de woorden sprak:
“Jij bent een Elf van het Heldere Licht, de schepper van deze droomwereld. In de Heldere Lichtdruppel diep in jou woont alleen maar Liefde. Het is tijd om je te herinneren wie je in werkelijkheid bent.”
Toen de uil dit hoorde, rolden er tranen uit zijn oude ogen over zijn verenkleed. Hij had hoop. Het paradijs zou komen! En hij vloog op om deze boodschap te gaan brengen aan alle dieren en groene wezens in alle windstreken van de aarde.